Οι νεόπτωχοι και οι Villas Miserias

Υπάρχουν άνθρωποι που σε καθημερινή βάση, αναζητούν στα σκουπίδια λίγο φαγητό, κάποιο ρούχο ή ένα αντικείμενο χρήσιμο. Οι εικόνες αυτές είναι γνωστές για όποιον έχει ταξιδέψει σε μεγάλες πόλεις του κόσμου, εκεί που άλλωστε κρύβονται και οι πιο μεγάλες αντιθέσεις. Στην Αθήνα είναι συχνότατο φαινόμενο πλέον, οι ηλικιωμένοι να ψάχνουν στα σκουπίδια, μόλις πέσει το σούρουπο. Καραδοκούν στα «παρασκήνια» των λαϊκών αγορών κυρίως και μόλις βρουν ευκαιρία, ξεκινούν να γεμίζουν άδεις σακούλες. Οι περισσότεροι καμπουριασμένοι, είτε από την ηλικία, είτε από την εξαθλίωση, ανασηκώνονται στις μύτες των ποδιών τους και επιχειρούν να κρεμάσουν το χέρι τους, που μετά δυσκολίας φτάνει, από την άλλη μεριά του κάδου για να φτάσουν κάτι και να το τραβήξουν προς το μέρος τους κι έπειτα να το «επεξεργαστούν», κάποιο απομεινάρι από κανένα ταχυφαγείο ή κανένα κομμάτι ψωμί. Τα πόδια τους είναι πρησμένα και βρώμικα, τα ρούχα τους φθαρμένα και τρύπια, τα μαλλιά τους ανάκατα και η μορφή τους έχει το ίδιο άγριο φόβο που έχουν τα κυνηγημένα ζώα. Δεν είναι ζητιάνοι, είναι οι νεόπτωχοι μιας κοινωνίας που πριν χρεοκοπήσει σε χρήμα, χρεοκόπησε σε ανθρωπιά.

Οι νεόπτωχοι, είναι κομμάτι της κοινωνίας μας, θλιβερό, που όμως αποτελεί πραγματικότητα, είναι οι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Τους συναντάς από τα μεγάλα πάρκα της πόλης μας έως τις πιο απομακρυσμένες συνοικίες. Ακόμα και στην περίφημη οδό Δαιδάλου, τη νύχτα βλέπεις τους ανθρώπους αυτούς να αναζητούν κάτι αναμέσα στα σκουπίδια των μεγάλων, πολυτελών καταστημάτων.

Αναρωτιέμαι, σε πια χώρα θα ζήσουμε όταν θα περάσει η «θύελλα» (αν περάσει δηλαδή)και πως θα αποκατασταθούν οι πληγές, που από ‘δω και πέρα, θα αποκαλούμε απλώς ως την καθημερινή μας πραγματικότητα; Οι νεόπτωχοι δεν αποτελούν το περιθώριο, αλλά τη ζωντανή υπενθύμιση της αδηφαγίας μας μιας κοινωνίας κι ενός πολιτικού συστήματος που κατάφερε το ακατόρθωτο: να γυρίσει βίαια, τον τροχό της Ελληνικής Ιστορίας προς τα πίσω τουλάχιστον 50 χρόνια. Κομμάτι αυτής της ιστορικής αυτής βιαιότητας είναι η χειραγωγημένη συνείδηση του νεοέλληνα. Τυχαίο; Δε νομίζω!

Σε ένα άρθρο γραμμένο από τον DR Mark Weisbrot οικονομολόγο και τεχνοκράτη που έζησε τα γεγονότα και την καταστροφή της Αργεντινής από κοντά ως οικονομικός επόπτης, αναφέρεται ότι μια προδοτική κυβέρνηση προετοίμασε καλά το κλίμα για να εκχωρήσει την Εθνική της κυριαρχία στη μεγαλύτερη μάστιγα του πλανήτη το Δ.Ν.Τ. Παράλληλα, αναφέρει με γλαφυρότητα «όταν δεις μάνα να εκλιπαρεί να κόψουν κομμάτι από το κρέας της για να φάει το παιδί της, ίσως καταλάβεις αυτό που πάνε να σας κάνουν, έφτιαξαν πόλεις, μέσα στις πόλεις και τις ονόμασαν villas miserias, δηλαδή πόλεις της μιζέριας που πότισαν τον κόσμο ναρκωτικά, και έκαναν τις συνειδήσεις να χάνονται. Είδα ανθρώπους να χάνουν τα πάντα και στο τέλος τη ζωή τους όταν δεν υπήρχε τίποτα να δώσουν. Όσα δεν πήραν οι τράπεζες, τα πήραν οι έμποροι. Ο κόσμος έπρεπε να αποχαυνωθεί, να μην αντιστέκεται. Να πεθαίνει με τη μιζέρια του. Γι’ αυτό έβγαλαν έτσι αυτές τις ψευτοπόλεις γιατί εκεί έπνιγαν την οργή και την δυστυχία τους.»

Οι νεόπτωχοι είναι οι μόνο μια από τις ενδείξεις των villas miserias, ότι δηλαδή υπάρχουν πόλεις μέσα στις πόλεις… Στις πόλεις μας που η συνείδηση έχει ναρκωθεί, το στόμα έχει φιμωθεί και όποιος φωνάζει δε βγαίνει παρά ο αχός της προσωπικής του ανασφάλειας και αβεβαιότητας. Παραμένουμε, ακόμα, ο καθένας ο εαυτός του, παίρνουμε χάπια για να μουδιάσουμε τον πόνο, σκύβουμε το κεφάλι για μη δούμε τι συμβαίνει γύρω μας έστω κι αν το σχολιάζουμε και αρνούμαστε να δεχτούμε το αυταπόδειχτο: ότι είμαστε υποτελής σε μια σύγχρονη μορφή κυριαρχίας. Επιτέλους, πότε θα πάψουμε να βαυκαλιζόμαστε με ψευδαισθήσεις των villas miserias;